fun Archieven - Esther Pelgrom

Tussentijd

Esther Pelgrom — Wed, 09 Feb 2022 12:07:43 +0000

Het wordt een oranje bosje tulpen voor bij de koffie. Ik heb een sterk gevoel dat ik haar deze kleur moet geven. Ik hou zelf ook veel van oranje de laatste tijd, bedenk ik me. Een paar jaar geleden heb ik een kleuren analyse gedaan, maar ik weet niet meer precies waar oranje voor staat. Ik google ter plekke in de winkel, terwijl de twee bosjes vakkundig tot één mooi bosje worden geschikt.

Een flinke lijst met zelfstandige naamwoorden verschijnt in mijn telefoonschermpje:

Enthousiasme, fascinatie, geluk, creativiteit, vastberadenheid, aantrekkingskracht, stimulatie. Klopt als een bus.

“lichtelijk” chaotisch

We appen regelmatig en af en toe ga ik op de koffie. Meestal nog voor de koffie, (en soms heb ik zelfs mijn jas nog aan) zijn we al verwikkeld in een geanimeerd gesprek. Beide zijn we vol van hetgeen we willen delen, nieuwsgierig naar de inzichten van de ander, maar ook beiden bang om juist datgene dat we zo graag willen vertellen tíj́dens het gesprek alweer te vergeten. Twee “lichtelijk” chaotische creatieve geesten. Twee watervallen van Schaffhausen zijn beter te volgen voor een buitenstaander. We hebben veel overeenkomsten hoe we in het leven (willen) staan. En deze herkenbaarheid geeft meteen weer een extra impuls om nóg meer te willen vertellen, waardoor alles nóg chaotischer wordt. Deze keer is het niet anders. Haar man trekt zich lachend terug met de woorden: “Lekker rustig boven, veel plezier jullie”.

“Hoe gaat het met je? Vraag ik, terwijl ik met haar meeloop naar de keuken als ze koffie gaat zetten. Sinds ze die vreselijke diagnose heeft gekregen, is dit een vraag die onherroepelijk aan de oppervlakte ligt. Een kort antwoord over de stand van zaken; In eerste instantie leek het over enkele weken te gaan, maar na een paar onderzoeken blijkt ze toch meer tijd te krijgen. Deze tijd geeft veel verdrietige, maar ook nieuwe en mooie inzichten en ideeën. Het lijkt soms dat waar haar gewicht afneemt de kunstenares in haar voller wordt. Ik zit in een tussentijd zegt ze. Ik laat het even bezinken. Tussentijd. Ja.

Rondgalopperen op mijn witte Pegasus

“Hoe was Terschelling?” Vraagt ze en ik begin enthousiast te vertellen over mijn lange schrijfweekend. Blijkbaar wordt het gespreksonderwerp kanker voor nu even geparkeerd. Terschelling is voor haar ook bekend terrein en ik merk dat ze het heerlijk vindt dat ik daar ook zo veel rust en inspiratie vandaan haal.

Ik vertel haar over twee songs waar ik aan werk. Hier heb ik op gewacht. Ik wil zo graag weten wat ze ervan vindt. Een paar maanden geleden schoot de stelling door me heen die begon met “wat als ik dood ben en ik kan toch nog….?” Mogelijkheden genoeg;

Even terug naar de aarde om hoi te zeggen. Lekker eten zonder aan te komen. Heel, heel goed zingen en fluit spelen. Ruzie maken vanaf mijn wolk met iemand die op een andere wolk zit. Lekker rond galopperen op mijn witte Pegasus. Een theater bouwen van wolken….Ik kon nog wel even doorgaan.

Het idee van duivenpost vanuit de hemel sprak uiteindelijk zo tot de verbeelding dat ik er een lied over ging schrijven. Wat nou als ik een brief kon schrijven. Een tastbare brief met inkt uit de hemel. Een brief die mijn lief, mijn kinderen, of vrienden ook kunnen aanraken en bewaren.

Nooit meer zomaar duiven

Een ouderwetse brief met een nog ouderwetsere bezorging. Wat als je zo’n brief krijgt? Een soort verliefd nostalgisch gevoel overviel me bij het schrijven, gevolgd door de sfeer en de melodie. Het woord nostalgie komt regelmatig voor in onze gesprekken en we kunnen er vanuit hier heerlijk lang op verder borduren. En dat gaan we zeker nog wat uurtjes doen.

De laatste dagen veranderde mijn gevoel bij dit nieuwe lied.

De wetenschap dat ik haar straks vreselijk ga missen. Haar energie, inspiratie in woord en beeld. Ik hoop later ook stiekem op een brief van haar. Duiven zullen nooit meer zomaar duiven zijn.

Maar we zijn nog samen hier, we kunnen nog praten en filosoferen over woorden, beelden en muziek. Ondertussen word ik mij steeds bewuster van mijn eigen kwetsbare, maar kleurrijke tussentijd, maar mag ik nog even meeliften in die van haar.

En ik neem het ervan.

Het bericht Tussentijd verscheen eerst op Esther Pelgrom.

Het was de liefde, het was de liefde het was de liefde. De liefde voor muziek

Esther Pelgrom — Tue, 03 Aug 2021 14:02:48 +0000

A trip for the soul

We zien elkaar één keer per jaar, soms twee. Een vriendschap die meer dan 30 jaar geleden ontstaan is met één gemeenschappelijke deler: Muziek. En specifieker nog: De dwarsfluit. We studeerden alle drie af op het conservatorium in Maastricht en bleven daarna in contact.
Als we elkaar zien is het sowieso altijd gezellig, maar tijdens elk bezoek komt er steevast een bepaald persoon voorbij in onze gesprekken. Eentje waar we alle drie nog steeds met gemengde gevoelens aan terug denken:
onze fluit docent.

Voor iemand die zoveel invloed heeft gehad op onze levens, is het eigenlijk heel vreemd dat we na al die jaren zijn lessen nog steeds moeilijk onder woorden kunnen brengen.
We hebben vreselijk veel van hem geleerd, dat wel. Hij zocht altijd naar nieuwe methodes, maakte verbindingen met kleuren van schilderijen, met ademhalingen van zangtechnieken en met klanken van andere instrumenten.

Blauwe lippen

Maar ondanks deze inspiratie is het in deze tijd niet meer voor te stellen dat je als jong volwassene lessen volgde bij iemand die jou bijvoorbeeld een uur lang kon laten ploeteren op één enkele noot, omdat hij perfect moest zijn en zo vol en rond moest klinken als een cello.
Je moest zijn driftbuien incasseren als het niet ging zoals hij wilde (en dat was best vaak!) Hierbij vloog er ook wel eens een standaard door het lokaal.
De man was een kettingroker. Tijdens het lesgeven ging er bijna een pakje sigaretten doorheen. Als ze op waren moesten we nieuwe halen bij het dichtstbijzijnde café.
De ramen moesten zelfs in de winter wagenwijd open om de rooklucht te verdrijven.Als ik dan geen bibber lippen van angst had, had ik ze wel van de kou.
(Volgens mijn vriendinnen waren mijn nagels net zo blauw als mijn lippen.)

enerverende achtbaan

Toen ik van de week vroeg hoe zij zijn lessen zouden omschrijven, moesten ze daar net als ik over nadenken.” Een enerverende achtbaan waarbij je adem stokt” en “met geen pen te beschrijven”. Kwam er uit.
Het klinkt allemaal erg traumatisch, maar zo zien we het niet meer. Interessanter is de vraag: Waarom? Waarom deed hij het? En waarom bleven wij?
Hij wilde ons weerbaar maken voor het harde leven in een orkest, vertelde hij me eens toen ik de moed had opgebracht om hem deze vraag te stellen.

gedeelde smart

Waarom wij bleven? We wilden niet falen.
Zo simpel was het. En als ik over mezelf spreek: Ik dacht dat het goed voor me was. Ik was een onzeker meisje, strevend naar perfectie. Als ik hem kon handelen, kon ik de wereld aan, dacht ik.
Gelukkig hadden we elkaar, deze drie fluit vriendinnen. Iets met gedeelde smart.
Hij werd ziek en overleed een jaar voor ons eindexamen aan longkanker.
Jaren gingen voorbij. Huwelijken werden gesloten, kinderen werden geboren, en het leven nam ons mee aan de hand en bracht ons ieder naar onze eigen mooie en minder mooie momenten. Onze jaarlijkse uitjes bleven een vast punt op de agenda.

passie

Vandaag waren we weer eventjes terug in de tijd en zaten we te giechelen om mijn blauwe nagels en bibber lippen en keken nog steeds met verwondering terug naar deze drie jonge muzikanten.Trots. We hebben onze studie destijds afgerond. We zijn niet gebroken. Alle drie zijn we nog altijd zeer actief in de muziek. Nog steeds verbonden door dezelfde passie.
We doen het natuurlijk anders. Dit is niet hoe je dit prachtige vak uitdraagt. Niet met angst in ieder geval. Iets wat jouw leven al zo lang kleurt, voedt en verrijkt, iets wat jou daardoor een beter mens maakt kun je alleen maar met veel liefde en enthousiasme uitvoeren en door geven. Dit in de hoop dat er iemand luistert, dat iemand het begrijpt en deze passie gaat delen, of hier op zijn minst een stukje van meeneemt.

Zoals Raymond Van Het Groenewoud zong;
Het is de liefde
Het is de liefde
Het is de liefde
De liefde voor muziek

Het bericht Het was de liefde, het was de liefde het was de liefde. De liefde voor muziek verscheen eerst op Esther Pelgrom.

review-stick to the plan

Esther Pelgrom — Sat, 01 May 2021 14:10:53 +0000

Esther blijft bij haar plan.

Hoe dapper Esther Pelgrom, kortweg Esther, wel is, kon je hier al lezen. Hoe standvastig ze is of zou willen zijn, hoor je vandaag in nieuwe single Stick To The Plan, een stevig rockend nummer met een knoert van een gitaarintro, een jachtig orgeltje, een groovy ritmesectie en vooral die stem van een klok, waarmee Pelgrom elke tegenstand wegblaast.

De perstekst belooft een kleurrijk album op 28 mei en deze nieuwe single lijkt dit te bevestigen. Esther haalt hier alvast de rockchick in zichzelf naar boven.

Het bericht review-stick to the plan verscheen eerst op Esther Pelgrom.

Promises to Go

Esther Pelgrom — Fri, 02 Apr 2021 18:25:09 +0000

Ineens was hij daar, de titel van het nieuwe album. We zitten midden in de opnames en in de ruimte naast mij, in de studio, zitten drie muzikanten vreselijk mooi muziek te maken. Vandaag is de eerste opnamedag van het lied “Misty Girl”, geschreven samen met Michiel. Omdat de basis uit alleen bas en zang bestond, lag er nog veel open. Bas heeft de akkoorden uitgewerkt en Theo maakte met deze input een mooie demo. De sfeer, kleur en opbouw van dit lied is precies waar ik op hoopte en ik verbaas me er weer over dat hij het lied zo weet te arrangeren dat het mijzelf ook weer raakt. Om het geheel een live-feel te geven, spelen de bas, drums en keys alles zonder click en met de overspraak van de microfoons. De jongens hebben elkaar weer gevonden. Dat hoor je meteen, en vanuit de speakers in de control room voelt Misty Girl als een warme jas.

Everything will change

Ik verheug me er nu al op om dit lied in te zingen. De tekst brengt me terug naar de Esther als klein meisje, maar ook van nog maar 5 jaar geleden. “So listen to your melody” neurie ik zacht mee. En hoewel het even duurde, is dat precies wat ik nu doe.

Ondanks dat ik er soms van baal dat ik dit niet al op mijn 30^e in zag, weet ik dat ik mezelf ga beperken als ik hier te veel bij stil ga staan. En ik heb mezelf beloofd om me door niets of niemand meer te laten beperken. Dus als dat betekent dat we linksom moeten in plaats van rechtsom, of eerst een stukje achteruit voordat we weer vooruit kunnen, dan is dat maar zo. Onderweg blijven is het motto. Stilstand werkt bij mij als een rode lap op een stier. “Everything will change”: Ik heb het mezelf net zo vaak verteld totdat ik het echt geloofde, net als een mantra.

To go

Ik kijk naar mijn lege koffiekopje. “Koffie to go” is niet meer weg te denken uit onze hedendaagse levensstijl. Of iets anders om mee te nemen voor onderweg. Het “to go” spreekt me enorm aan: het is heel erg van nu en het vertegenwoordigt beweging.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een andere song op de lijst staan; “Promises and Surprises”. Een lied met een andere intentie, maar door het woord “Promises” gaat er iets kriebelen van binnen. Ik herken het gevoel als de vlinders in mijn buik die mij vertellen dat ik zomaar eens een goed idee zou kunnen hebben. Ineens weet ik wat de titel van mijn album moet gaan worden:

“Promises to Go”

Het bericht Promises to Go verscheen eerst op Esther Pelgrom.

Relight My Fire

Esther Pelgrom — Mon, 01 Feb 2021 22:06:02 +0000

Ik kijk op mijn telefoon naar het vriendelijke hoofd van Paul de Leeuw die zijn eerste zin begint met:“Dag lieve Esther, ik wil jou heel veel succes wensen. Vooral doorgaan en volhouden….”

“Wat een geinige app” denk ik meteen. “Lijkt net echt”.

En verdomd, het blijkt nog echt te zijn ook. Bij navraag in de Hanzegilde, het ondernemershuis waar ik werk, bleek iemand via via via een connectie te hebben met Paul de Leeuw. Aan het begin van corona was hem gevraagd om een kort filmpje voor mij op te nemen en mij op deze manier een hart onder de riem te steken.

Mijn initiatief “Ik Heb Je Lief”, dat vernoemd is naar de grote hit van Paul, stond al volop in de steigers. Een muzikale videoboodschap die gepersonaliseerd kan worden. Een ode aan wie je lief is. Maar deze videoboodschap, persoonlijk aan mij gericht, zag ik dan weer niet aankomen. Poeh, die kwam echt binnen.

Positivo’s

Steeds vaker ben ik mij ervan bewust dat naast alle negatieve berichtgevingen, de wereld ook gevuld is met positivo’s. Mensen tegen wie ik zeg: “Hey, dank je. You made my day”. Het kan iets heel bijzonders zijn, maar meestal zit het in een klein gebaar. Deze lijst met mensen groeit per dag. Zij hebben allemaal als persoon en in hun handelen een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Telkens weer weten zij het vuurtje opnieuw in mij aan te wakkeren.

Dit is voor degene die vraagt hoe het nu eigenlijk gaat

Dit is voor degene die een appje stuurt met enkel: ‘’koffie?”

Dit is voor degene die zijn slapende moeder over haar neus aait en zegt: ”Tijd om boven verder te slapen in je eigen bedje mam”

Dit is voor degene die weet dat ik met een foto van kaaskorstjes over te halen ben voor lunch

Dit is voor degene waar ik puur en mezelf mag zijn. Mooi in elke betekenis van het woord en lelijk in elke betekenis van het woord

Dit is voor degene die zijn armen altijd opent voor een omhelzing als ik het nodig heb

Dit is voor degene die al jaren met me meedenkt, meeleeft en meebouwt aan mijn bedrijf, mijn site en brand en niet bang is om me waar nodig, een gezonde schop onder mijn hol te geven

Dit is voor degene die gelooft in mijn initiatief en me belt en aanspoort om vol te houden

Dit is voor degene die glimlachend en trots naar me kijkt bij wéér een optreden

Dit is voor degene die me artistiek begrijpt en helpt mijn chaotische creatieve brein te ordenen

Dit is voor degene met de drive en de moed om iets nieuws op te zetten in een economisch moeilijke tijd en daardoor mij inspireert

Dit is voor degene die ondanks vele tegenslagen never nooit op zal geven en daardoor mij inspireert

Dit is voor degene die blijft musiceren en daardoor mij inspireert

Dit is voor degene die creatief blijft in beeldende kunst en daardoor mij inspireert

Dit is voor degene die blijft dansen en daardoor mij inspireert

Kortom:

Dit is voor degene die zacht blijft in een harde wereld

Dit is voor degene die gelooft in zichzelf en nieuwe samenwerkingen

Liefs, Es

Het bericht Relight My Fire verscheen eerst op Esther Pelgrom.

Let the rain

Esther Pelgrom — Wed, 13 Jan 2021 15:13:48 +0000

KAN IEDEREEN EINDELIJK Z’N EIGEN TERING TYFUSZOOI EENS OPRUIMEN?Schreeuw ik naar boven. Stilte. Zoals meestal het geval is aangezien iedereen oordopjes inheeft. Ik vind het prima, want nu kan ik tenminste op dit volume en met dit humeur nog even doorgaan. Had ik net ff zin in.

SCHOENEN.IN.DE.GANG…SERVIES. IN.DE.VAATWASSER… HOE. MOEILIJK.KAN.HET.LEVEN.ZIJN?…LEGE.KWARKBAKJES.PRULLENBAK….EN… WAAROM.BAKKEN.IJS.ETEN.ALS. JE.IN.BAD.ZIT?

Nederlandse volzinnen doen er even niet toe en het laten we zeggen, ongenuanceerde taalgebruik levert voor de kinderen niet iets nieuws op, mochten ze wèl luisteren. Ik hoor wel een stoel verschuiven in één van de kamers, maar verder blijft het stil. Ik zet de waterkoker aan voor een kop thee en pak ondertussen de stofzuiger.

Driftig zuig ik de gang en de woonkamer, weinig rekening houdend met het feit dat ik er wel eens stukjes stoel en tafel af kan botsen en ook ontzie ik de hond niet echt, die angstig de stofzuigerstang probeert te vermijden. Hondenharen. Ook ècht weer iets waar ik op zit te wachten.

BITCH

Het water heeft gekookt.Ik pak een andere mok dan die van mezelf waar ‘’bitch’’ op staat. Daar heeft blijkbaar iemand anders uit gedronken, want die staat vuil óp het aanrecht. Op deze mok staat ‘’grenzeloze liefde’’. Ik voel een golf van irritatie opkomen en ik durf bijna niet te kijken naar wat er op het theezakje van Pickwick staat, maar ik doe het natuurlijk toch. ‘’Wie inspireert jou om een beter mens te zijn?’’ lees ik op het labeltje met de kleine rode lettertjes en ik bedenk me dat ik binnenkort echt nodig mijn ogen op moet laten meten. Iets te snel giet ik het kokende water in de mok, met als gevolg dat er wat overheen klotst en op mijn hand terecht komt.

Stilte.

Ik hou niet eens mijn hand onder de koude kraan, maar kijk naar de rode plek op mijn hand en voel de felle brandende pijn. ‘’Nu ga je niet doen wat je wil doen, Es…tel gewoon terug vanaf 10 of zo…10…je bent moeder, je zou toch een soort van voorbeeld moeten zijn…9…ik weet dat je dit een lelijke mok vindt, maar er zijn er al zoveel kapot gegaan de laatste tijd. Bij 8 tief ik het theezakje door de keuken. Gelukkig komt hij achter het fornuis, zodat ik deze straks van de plaats moet halen om hem te pakken.

STOOM AFBLAZEN

Vluchten…ff een goede wandeling en dan zien we wel weer. Volgens mij wandelt heel Nederland en dat is vast niet voor niets. Ik trek mijn wandelschoenen aan en stop mijn oordopjes in mijn oren. De afspeellijst bestaat uit mijn eigen nieuwe songs die nog in demovorm zijn en waar nog een en ander aan moet gebeuren, maar ook een flinke lijst die ik op spotify heb aangemaakt ter inspiratie van mijn nieuwe theatershow ‘’Promises to go’’. Vermoedelijk zal er niet veel inspiratie opkomen vandaag, maar inmiddels weet ik dat het komt als inspiratie dit zelf ook ziet zitten met mij. Gelukkig weet ie me altijd ergens wel weer te vinden. Dus…eerst maar eens even stoom afblazen en flink doorstappen.

MAKE A BRAND NEW GROUND

Van Michael Kiwanuka naar Tracy Chapman. Door naar Sting en George Michael om vervolgens luid zingend op de dijk ‘’let the rain’’ van Sara Bareilles mee te zingen.‘’Let the rain come down, make a brand new ground, let the rain come down.’’ Nou, laat maar komen dan die hele (mag ik fucking zeggen in mijn eigen blog?) de hele fucking bende dus. Deal maar met deze periode, de vertragingen die de lockdown met zich meebrengt, de vermoeidheid, de zorgen en de angst over gezondheid, kinderen en geld…. Deze song is duidelijk een peptalk om je angsten onder ogen te zien en nu precies dat wat ik even nodig had.

KIP PARMEZAAN

Thuis gekomen loop ik tegen de oudste aan die me aan kijkt en me dan spontaan een dikke kus geeft. ‘’Ik heb Jelle maar even brokjes gegeven en loop zo even een eindje met hem het bos in. Heb je de auto nodig? Ga ik naar Dieren.’’In de keuken hoor ik een hoop gerommel van plastic tassen. Vanonder zijn pet kijk in in een paar eigenwijze blauwe ogen met een ‘’I know what I am doin’ ’’ blik. ‘’ We eten kip parmezaan vanavond. Ik kook. Waar is die rode JBL-box?’’ Vijf minuten later hoor ik boven ‘’Somebody Else’s Guy’’ door het huis galmen. (goede smaak voor muziek heeft die gast toch, ik vraag me af van wie…?)

‘’Maaaaaam!” hoor ik van beneden. Ah, het meisje is ook thuis… ‘’thee?”

Ik ben beniewd wat er nu weer op het zakje staat…

Het bericht Let the rain verscheen eerst op Esther Pelgrom.

It’s my party and I cry if I want to

Esther Pelgrom — Mon, 21 Sep 2020 18:40:47 +0000

Ik wil het er niet over hebben en dus zie en hoor ik ‘’ze’’ overal…

Meisjes van 50. Uit alle hoeken en gaten duiken ze op. Als water dat door een te poreuze planten pot sijpelt. Je hebt de waterdichtheid niet echt gecheckt zeg maar. En dan, als je na een tijdje de pot optilt om een doekje over de tafel te halen, is er een donkere kring op de tafel ontstaan.

Meisjes van 50. Soms heel levenslustig en vrolijk, soms assertief op het zure en agressieve af.

Meisjes van 50. Het nieuwe hervonden leven dat blijkbaar uitbundig gevierd moet worden met een Sara in de tuin.

Meisjes van 50. Wat maakt deze leeftijd zo bijzonder dat het uitbundig gevierd moet worden? Waarom moet iedereen hier zo nodig uitgebreid bij stil staan? Waarom duiken er overal op mijn laptop datingsites voor 50 plussers op, liftende crèmes, columns over het opnieuw hervonden sexleven en hoe je kan afvallen tijdens de menopauze? Laat me met rust en laat me in hemelsnaam lekker 40 plus blijven.

Ik merkte de laatste tijd ook dat ik enigszins agressief begon te reageren op alle goedbedoelde opmerkingen zoals:

‘’Voel je niks van hoor Es”’

‘’ Wees blij dat je het gehaald hebt”

“ Ik hoop dat ik er zo uitzie als jij als ik ooit 50 word’’

‘’Ach joh…gewoon over je heen laten komen’’

kort en pittig

Ik ging er eerst in mee, want niemand scheen het erg te vinden, 50 jaar worden. Waarom ik dan wel? Ik had het al helemaal bedacht: Onder het motto van: “Het leven is een feestje en DUS hang ik zelf de slingers op’’ organiseerde ik een verrassingsfeestje voor mijn vrienden en familie. Daarbij zou ik zelf in de tuin op gaan treden samen met gitaar en bas. Hapjes en gekleurde lichtjes in de bomen zouden het sfeertje helemaal af maken. Vanwege de nieuwe corona maatregelen (6 man visite) heb ik het afgeblazen en was ik er ook helemaal klaar mee. Ik blijf gewoon nog een jaar 49, misschien wel twee jaar. Zoek ’t maar uit.

Dus voordat ik mijn kleur ga laten uitgroeien en de kapper vraag om een kort en pittig kapsel, waardoor ik er uitzie als een paasei die over datum is, ga ik maar eens uit zoeken waar deze ‘’lichte‘’ irritatie vandaan komt.

skippen met die handel

Vind ik het erg om ouder te worden? Nee. Het heeft even geduurd, maar ik ben over het algemeen best blij met mezelf. Ja, het kan altijd strakker en slanker, maar kom niet meer aan met ‘’omarm je….’’ -theorieën. Ik omarm namelijk ALLES: Van mijn pluishaar tot mijn scheve tand en van mijn gebrek aan administratieve skills tot mijn veelzijdigheid (lees: chaotische hoofd en slapeloze nachten). Daar heb ik therapie en verschillende vormen van coaching genoeg voor gehad en daar ben ik klaar mee.

Vind ik dat je het leven moet vieren? Hell yeah! Ik ben absoluut niet vies van een feestje en ik ben ook niet de beroerdste om er eentje te geven, maar het punt is dat ik 7 fucking dagen in de week het leven vier, zeker de laatste paar jaar. Ik zing, speel, ontdek, organiseer, schrijf, kortom: ik leef muziek. Ik ontmoet daardoor de leukste en meest creatieve mensen waardoor er nog meer ideeën ontstaan voor nog meer muziek en nog meer nieuwe liedjes. Dus laten we alsjeblieft vieren dat er een nieuw album uit komt, dat ik ontzettend veel heb mogen zingen in corona-tijd en dat ik zelfs nog veel werk te doen heb. Maar laten we zo iets stoms als 50-jarige verjaardag gewoon overslaan. Gewoon skippen met die handel!

Want daar zijn we denk ik bij het gevoelige punt aangekomen…Ik ben niet levensmoe, juist verre van dat. Maar er zijn nog 100.000 dingen die ik wil doen en die ik waarschijnlijk niet kan doen voordat ik dood ga. Dus ja, dan stapelen de frustraties zich al snel op. Totdat een lieve vriendin op een gegeven moment zei:” Het probleem zit hem er niet in dat je 50 wordt, maar meer in: ‘’was ik maar eerder begonnen’’. Haar volgende wijsheid was: “Life is what happens to you while you are busy making other plans”.

Ik omarm niks

Tja…dat is t. En er is niks aan te doen. Behalve mezelf er elke dag opnieuw instorten. In die grote gekleurde ballenbak die Esthers leven heet. Ik pak wat ik pakken kan, elke dag. Wat niet wil zeggen dat ik nu van alles ga lopen omarmen waar ik nog niet aan toe ben. Fuck it.

Misschien als ik over een paar jaar 50 word…we zullen zien.

Het bericht It’s my party and I cry if I want to verscheen eerst op Esther Pelgrom.

La Dolce Vita

Esther Pelgrom — Wed, 02 Sep 2020 14:44:06 +0000

Sinds kort kan ik achterin de tuin ook muziek afspelen via een oude installatie. Vandaag is het 32 graden en besluit ik me gewoon eens over te geven aan de hitte. Ik heb een opblaas bad vol met water laten lopen, waar ik zo af en toe heerlijk in kan afkoelen. Iedereen is aan het werk en ik vermaak me prima met mijn playlist van Franse chansons en een fles water met ijs. Win-win situatie wat mij betreft; Ik moet voor een live gig aardig wat Franse chansons leren en dit kan mooi op deze relaxte manier.

Hakuna Matata

Ik ben gek op de zomer, zelfs als het bloedje heet is, alles plakt, het energie level laag is en zèlfs als ik niet in de zon kan zitten vanwege de hitte. Het hele lome gevoel dat de zomer met zich meebrengt, de kleuren om me heen. Alles kan buiten, je eet anders, beweegt anders en luistert naar andere muziek. Kortom: je leef patroon staat op standje hakuna matata.

En ik hou zeker wel van de seizoenswisselingen in Nederland. Hierdoor is elk seizoen weer bijzonder en brengt een ander cultuurtje met zich mee. Maar eerlijk is eerlijk, het meest hou ik van de zomer.

Iets met Dirndl en klarinetten

Terwijl ik dobberend in het bad naar de groene blaadjes van de plataan boompjes kijk en luister naar Adamo met Inch Allah, waan ik me terug in tijd waar ik samen met mijn ouders en broer op vakantie naar Frankrijk of Italië was. We hebben het er nog regelmatig over, mijn broer Michiel en ik. De cassettebandjes die we op deze vakanties draaiden varieerden van Robbert Long tot BZN. En van Tiroler muziek tot Franse chansons. Daarbij wil ik wel even de aantekening maken dat die “Tiroler -Lederhosen-schlager-Gemüse’’ nou niet ons favoriete genre was. En nog steeds niet…Als ik nu de auto van mijn vader zou lenen, zou ik vóórdat ik hem zou starten eerst de radio zachtjes moeten zetten. Dit om te voorkomen dat ik in een foute droom terecht kom van koebellen en mannen in korte leren broekjes die zichzelf en anderen mannen in korte leren broekjes ritmisch slaan. O ja en iets met Dirndl en klarinetten…

Aïda

Dan heb ik toch meer met de cultuur en muziek uit Italië en Frankrijk. Ik vergeet nooit dat ik mee mocht naar de Arena in Verona. Daar werd de opera Aïda uitgevoerd. Wat een spektakel zeg! Als 16-jarige die als fluitiste alleen nog maar bekend was met het symfonieorkestje in de plaatselijke muziekschool, ging er letterlijk een wereld voor me open. Maar niet alleen de muziek en het amfitheater maakten indruk. Ook de temperamentvolle Italiaanse man naast mij zal ik nooit vergeten. Het was een brede man met grote handen en enorme wenkbrauwen. Toen wij op de tribune gingen zitten na een flinke busreis, gebaarde hij naar mijn vader dat we breed moesten gaan zitten.

Bobo’s over the top

We waren sowieso erg blij dat we überhaupt konden zitten nadat we dik 1,5 uur in de hitte buiten in de rij hadden gestaan, dus we zochten er niet meteen iets achter. Een kwartier later, 5 minuten voordat de opera begon, begrepen we waarom we breed moesten zitten. Terwijl iedereen zo’n beetje gesetteld was op de stenen tribune, kwamen er uit een paar hoeken en gaten lange rijen over de top geklede bobo’s. Blijkbaar vonden zij het niet nodig om in de rij te staan wachten, maar verwachtten ze wel dat er een plekje voor hen zou worden vrij gemaakt.

Brava!

Tijdens de voorstelling kon ik mijn ogen bijna niet afhouden van deze man. Alle emoties heb ik voorbij zien komen; Bij elke scene of passage waarbij hij geraakt werd, liet hij dat vanuit zijn tenen blijken. De tenor van de avond was blijkbaar niet zijn favoriet, want die werd onder luid boegeroep en wegwerp hand gebaar begeleid. (ik vond het erg zielig voor de man, maar betwijfel ook of hij het meekreeg van zo’n afstand.) De sopraan daarin tegen kreeg een “brava!!” terwijl hij naar zijn hart greep of luid klappend ging staan. Hij trok zich ook geen bal aan van het publiek achter hem, dat daardoor niets meer kon zien. Hij trok zich van helemaal niemand iets aan trouwens, want hij ging volledig op in de opera. Ik geloof dat het bij de dramatische scène van Amneris was, dat hij zelfs een traantje wegpinkte. Geweldig deze passie en dit temperament! Toen hij bij de triomfmars weer ging staan, kon ik me ook niet meer inhouden. Luid applaudisserend stonden we naast elkaar. Jongens wat een avond!

Het gevoel overvalt me… In mijn eigen tuin en in mijn zelf opgeblazen kinderbadje zit ik plotseling in een prachtige agriturismo in de buurt van Florence. Dit is het toch echt:

La Dolce Vita!

Het bericht La Dolce Vita verscheen eerst op Esther Pelgrom.

Don’t mess with me

Esther Pelgrom — Fri, 12 Jun 2020 17:06:27 +0000

“Loaj ow eigen niet verneuken.”

In mijn hoofd heeft mijn oma Pelgrom deze geniale uitdrukking de wereld in geslingerd.

Ik zie het nog duidelijk voor me: Ik was een jaar of 10 en er was wat onenigheid tussen mij en een paar “beste” vriendinnen, zoals dat wel eens ging in die tijd. Mijn oma kon zich daar wel in vinden, want zij had ook regelmatig gedoe met de vriendinnen van haar kaart clubje.

Het was een warme zomermiddag en ik hielp haar met aardappels schillen. Dit deel van het koken kan ik trouwens tot op de dag van vandaag nog niet goed. Ik schil te dik volgens oma. Maar het was dit, of rozebottels plukken voor de jam en ik had een pokke pest hekel aan die prik struiken. Oma was er weer wel goed in en ze schilde snel en super dun, ondertussen bedenkelijk kijkend. Ik had niet echt het idee dat ze luisterde naar mijn klaagzang over mijn vriendinnen die me hadden laten zitten. Nadat ze een dikke aardappel, die op het hoofd van een trol leek, ontdaan had van zwarte puntjes en die vervolgens met een grote plons in de pan gooide, zei ze plotseling: “Ja, ja…kind, loaj ow eige niet verneuken.”

een zekere lading

Ik wist serieus niet wat ik hoorde! Als jong verlegen meisje kwam dit echt behoorlijk binnen. Ik had net geleerd dat het een woord was met “een zekere lading” zullen we maar zeggen. Dat dit woord uit de mond van mijn redelijk conservatieve oma kwam, hakte er toch wel behoorlijk in. De betekenis heeft ze me toch wel even uitgelegd, maar als rebelse puber maakte ik later dankbaar gebruik om het grote “ N” woord te zeggen, want oma mocht het immers ook…

Verneuk het nou niet

De daadwerkelijke betekenis er van ligt redelijk voor de hand; het was in vroegere tijden natuurlijk “not done’’ dat je je huwelijk ging consumeren voor de huwelijksnacht. Een ‘’moetje’’, daar sprak men schande van. Hier hoor ik wel eens: “verneuk het nou niet!” Dat: “’verpest het nou niet” betekent. Ik heb mijn oma’s uitspraak dan ook altijd uitgelegd als ‘’kijk uit dat een ander het niet voor je verpest” of: ‘’laat je geen oor aan naaien”. Volgens de familie aan mijn moeders kant betekent het alleen “laat je niet voor de gek houden” niet meer en niet minder.

Had ik maar een beroep moeten leren

Anyway… het zinnetje popt nogal eens op de laatste tijd en dan in de oma Pelgrom context. In mijn beleving kom ik de laatste tijd net iets te veel omstandigheden tegen die het voor me verneuken. Ja ja, we zijn flexibel, dat sowieso. En creatief. En we hebben er voor gekozen om zzp-er te zijn. En we hebben van onze hobby een beroep kunnen maken. Maar ik wist van te voren niet dat ik verneukt zou worden door een corona crisis. Ik wist niet dat ik weken bezig zou zijn met ‘’omdenken” en aanpassen. Ik wist niet dat ik voortijdig zou stoppen met een popkoor zonder vrolijk afscheids concert. Ik wist niet dat zoveel “vrije tijd” ook zo vermoeiend kon zijn. Niet dat dat betekent dat ik een andere keuze gemaakt zou hebben hoor. Ik heb eigenlijk zelden achteraf spijt van mijn beslissingen. Zorgen zijn er wel. Financiele zorgen…en daar ben ik heus niet de enige in, dat weet ik maar al te goed. Soms zeggen we gekscherend als muzikanten onder elkaar: “Hadden we maar een beroep moeten leren he?”

dit is wat ik doe

Vorige week schreef een collega een lied met daarin onder andere de tekst: “wie ben ik?” En dat zette mij per direct weer met beide benen op de grond. Dit is wat ik doe. Dit is wie ik ben. Ik maak muziek, ik vertel mijn verhaal, ik hoop mensen te inspireren, ik hoop dat mensen geraakt worden door mijn stem, door mijn beleving. Ik hoop dat ze na een theaterconcert met een ander (liefst beter!) gevoel naar buiten gaan dan dat ze er in gingen. Ik hoop dat ze zo af en toe mijn EP weten te vinden op spotify en dan tegen elkaar zeggen:” Schat, zet dat ene mooie liedje van Esther nog eens op, daar krijg ik zo’n lekker gevoel bij”.

Stick to the plan

Dussss…Ik blijf vechten voor een bestaan als muzikant. Zoals Theo (mijn producer) zei: “ stick to the plan”.

En ja…misschien werk ik over een paar maand wel bij de post of in een callcenter om bij te verdienen, zodat ik dit kan blijven doen. Omdat ik er zo van hou…met heel mijn hart. Dat is dan weer het verneukeratieve van het verhaal.

Het bericht Don’t mess with me verscheen eerst op Esther Pelgrom.

True Colors

Esther Pelgrom — Wed, 08 Apr 2020 12:08:43 +0000

Ik kijk met één oog dicht tegen de zon in. Het is heerlijk achter in de tuin en ik heb me net in een ligstoel gesetteld met mijn notitieblokje en een pen. Voor het zelfde geld popt er per ongeluk iets op wat op een goede tekst lijkt en dan kun je het maar vastgelegd hebben. “Het mag, maar het moet niet hoor, Es. Gewoon voor de zekerheid.” Het moet niet gekker worden. Naast dat eeuwige geneurie van mij begin ik nu ook al in mezelf te praten. Ik voel de warmte van de zon en probeer me serieus te ontspannen.

Voor mijn neus staat een appelboompje duidelijk in standje lente. Doordat ik tegen de zon in kijk, zie ik de takken en de jonge blaadjes niet in kleur, maar in sihouet vorm.

Dan bedenk ik me dat dit beeld precies is hoe de wereld er vandaag uitziet voor mij. Ik weet dat er kleuren zijn, maar ik kan ze even niet zien. (mmm… net als dat ik een paar weken reuk en smaak moest missen, bedenk ik me nu)

Dit kunnen we handelen…duh!

Het is allemaal geen ramp hoor. Het is gewoon wat het is voor nu. Een week of drie geleden merkte iemand op dat ik nog zo relaxed was, gezien de hele situatie. Dat klopte ook wel, ik vond het idee van meer ruimte hebben voor andere dingen best heel fijn. Ik zei toen dat ik zeker wist dat het moment nog zou komen, waarop alles ingedaald zou zijn. Het leek me handig en slim om mij hier vast tegen te wapenen. Het gevolg was dat er al snel een hele lijst met mogelijkheden kwam, die ik ook meteen, a la minuut op ging pakken. Want natuurlijk ben ik creatief genoeg om dit te kunnen handelen….duh!

Zoomen, filmen, fluit spelen, zingen, bloggen, vloggen, inplannen, songteksten schrijven ( het liefst een volledig album in één week) webinars volgen enz.

Week twee werkte ik precies hetzelfde, alleen in een iets hoger tempo, plus een beetje extra. Alles liep als een dolle, dus..

Rare dansjes en overmatig knuffelen

Heel gek, maar in week drie was ik toch eigenlijk best moe. Ik benijdde een vriendin, die ondanks dezelfde zorgen erg genoot van haar vrije uurtjes en besefte dat ik echt even moest resetten. Oké, ik mag dan wel ‘aan’ staan, maar mag nu het ietsje minder?….ALSJEBLIEFT? Daarbij komt dat ik het sociale gedeelte mis dat onlosmakelijk verbonden is met de muziek. De interactie die je hebt tijdens een koorrepetitie en het spelen met een band. Dit begint aardig te knagen, merk ik. Ik heb de fase recalcitrant al gehad; Het vrije gevoel, maar niet je energie kwijt kunnen, leidde tot hardlopen, rare dansjes en overmatig knuffelen van kinderen die daar niet op zaten te wachten. Best lekker zoveel energie, maar we gaan aardig richting frustratie nu en dat is voor niemand leuk, geloof me.

Jonge groene blaadjes

Dus besloot ik vandaag maar eens rustig na te gaan denken over mijn ‘after- corona-life’, of beter nog: Eerst even een uurtje niet nadenken.

Ik sluit mijn ogen en voel op mijn linker arm een frissig windje vanuit het grachtje, dat aansluit op onze tuin. Ik pak mijn ligstoel en ga er met de rug naar toe zitten. Rechts van mij zie ik mijn ouders van bijna 80 gepassioneerd in hun tuin aan het werk. Dan zie ik ook voor mij de jonge groene blaadjes van het appelboompje, omdat de zon nu van links komt.

In mijn ogen zijn er op dit moment twee opties:

1 Ik schrijf een lied dat begint met het woord ‘’fuck’’.

2 Ik doe mijn ogen dicht en geniet van de warmte om me heen

Ik denk dat ik toch het laatste kies…(vandaag dan he.. 😉)

Wat kan dat toch een verschil maken, even verzitten…

Het bericht True Colors verscheen eerst op Esther Pelgrom.